Dag 11 Sarajevo – Skradin

Hej!

Dag 11 Sarajevo – Skradin

De ontbijtzaal van het Holiday Hotel Sarajevo is in oude stijl heringericht. Rood tapijt met een ruitje, houten lambrizering en heel veel andere houten elementen. Het is ook erg krap ingericht. Tussen de tafeltjes en langs de plaatsen waar het ontbijt is opgesteld is meestal tussen één tot twee jonge, slanke mensen plaats. Van die categorie mensen zijn er in deze ontbijtzaal niet zo veel. Wel zijn er veel oudere heren en dames, die vaak niet zo goed door hebben dat ze in de weg staan. En ook zijn er vollere types van allerlei leeftijden die soms wel door hebben dat ze in de weg staan, maar daar niet zo veel aan kunnen doen. Kortom, het duurt even voor we een eenvoudig ontbijtje bij elkaar gescharreld hebben.

Als we het ontbijt op hebben is het zaak dat we de was die we gisteren hebben afgegeven terugkrijgen. Pas nadat we hebben nagevraagd of het al bijna klaar is, blijkt het keurig aan hangertjes in de kast in onze kamer waar we nog niet gekeken hadden opgehangen te zijn… Zucht…

De reis vandaag gaat voorspoedig. We rijden via Mostar voor een bliksembezoekje aan de brug die in de jaren negentig kapot geschoten werd en wereldnieuws was. Deze eeuwenoude brug is één van dé symbolen van Bosnië-Herzegovina. Niet voor niets stikt het hier van de toeristen. En het is warm, heel erg warm. Ruim boven de 35 graden. We maken natuurlijk obligate foto’s van de bekende brug en eten vervolgens eten in de schaduw čevapčiči op een terras met uitzicht op de brug en de eindeloze stroom toeristen die hier probeert een foto van zichzelf te (laten) nemen met de brug op de achtergrond. Mensen zijn raar als je het zo bekijkt…

Een uur na aankomst in Mostar zijn we alweer weg. Op weg naar Kroatië. We smokkelen met de rallyregels want we willen vandaag over de snelweg rijden. Daar is de weg het niet persé mee eens. De A1 richting Kroatië is deels gesloten en we worden omgeleid. Het betekent dat we vanuit niks opeens op een onverharde weg lijken te rijden. De asfaltlaag is er afgehaald en de weg is nu vol zand en stenen. Het is te doen, maar we weten niet zeker dat het niet slechter wordt als het verder gaat. Herinneringen aan het Berenbos doemen op… We vragen bij een benzinestation of dit wel goed is en tanken gelijk nog één keer goedkope Bosnische benzine. Het zou moeten meevallen met de weg. Dat moeten we dan maar geloven… We rijden drie kilometer heel erg rustig en kort daarop begint dan toch de echte snelweg. Dat rijdt lekker door!

We passeren de Bosnisch-Kroatische grens zonder problemen. We trappen zo lekker door dat Billy het er warm van krijgt. Dat levert twee nieuwe inzichten op: 1. In tegenstelling tot wat we dachten doet de thermometer in het dashboard het wel. 2. Toen we de berg opreden in het Berenbos was de motor dus niet overververhit, anders had de thermometer toen wel iets laten zien.

Op zich goed nieuws dus, maar voor nu hebben we een probleempje. We zetten de verwarming zo hoog mogelijk en gaan behoorlijk langzaam rijden voor deze degelijke en rustige snelweg. Het duurt echt nog wel een behoorlijke tijd voordat er een plaats komt waar we rustig even kunnen stoppen, omdat er 15 kilometer geen benzinepomp of verzorgingsplaats langskomt. Kortom, we zitten er warmpjes bij hier in Kroatië!

Na een lang stuk rustig rijden met de verwarming aan en een kwartier stilstaan met de motorkap open is de thermometer weer omlaag. We hebben er alle vertrouwen in en dat blijkt terecht. Een uur later zijn we in Skradin waar de boot naar Krka Nationaal Park vertrekt. Dit zouden behoorlijk spectaculaire watervallen moeten zijn en je kan er bovendien zwemmen. Er zijn twee ingangen nar het nationaal park en we zitten hier bij de ingang waar je met een boot naar de voet van de watervallen kan. We parkeren Billy op een eenvoudige Autocamp met prima douches op vijf minuten lopen van de boot. We lopen het dorpje in en drinken een drankje in de haven, zodat we weten waar we morgenochtend vroeg moeten vertrekken. Na terugkomst op de camping komen we erachter dat onder de auto een beschermkap loshangt, slechts een paar centimeter boven de grond. Het lijkt niks ergs, maar we vragen toch maar even advies via whatsapp aan het tecteam en via de klusjesman van de camping. Het tecteam adviseert de hele kap eraf te halen: het is niet nodig in dit soort warme landen. De klusjesman regelt dat er morgenochtend een mechanicien komt kijken en dat is ook wel een fijn idee. Dat wachten we dus even af.

We eten vanavond uitstekend. In het uiterst toeristische dorpje wordt het rustig als de stroom watervaltoeristen langzaam opdroogt. We landen aan bij een uitstekend visrestaurant. We mogen een vis uitkiezen om te grillen en krijgen er uitstekende salade met calamaris vooraf en groenten als bijgerecht bij. Met een mooie fles lokale wijn een ware traktatie. Morgen watervallen!