Dag 12 Skradin – Kožino

Hej!

Dag 12 Skradin – Kožino

We worden wakker rond zeven uur om op tijd om acht uur bij de eerste boot naar de watervallen te kunnen zijn. We laten Billy bij de kampeerplaats achter en omdat hij anders zo eenzaam staat ruimen we de tenten straks wel op. Met kaartjes voor het nationaal park en croissants staan we op tijd klaar tussen de andere toeristen die er graag vroeg bij zijn.

De bootreis duurt 25 minuten en is prachtig. Eenmaal van boord lopen we vijf minuten naar de waterval en we zijn letterlijk de eerste toeristen die er zijn. We laten ons met de waterval op de foto zetten door de familie die de zilveren medaille opstrijkt en fotograferen hen natuurlijk ook voordat de foto onmogelijk wordt door drommen Amerikanen, Aziaten en backpackers. De watervallen zijn echt heel mooi en we schieten behoorlijk wat foto’s terwijl we de wandeling naar boven langs steeds meer stromen en watervallen maken. Samen met de Plitvice meren zijn dit de twee grote natuurlijke watervalparken van Kroatië. Verschil is dat bij Plitvice je nog geen pink in het water mag steken en je hier in het onderste deel mag zwemmen. Maarten gaat het water in en Joost stuurt de mooiste foto’s en filmpjes naar onze geliefde volgers.

We pakken na een uur in het park te zijn geweest de eerste boot terug, want we moeten het probleempje met Billy’s flap onder de motor nog oplossen en willen vandaag een stukje verder rijden richting Adraïtische kust voor een middag relaxen. Het betekent dat we een privéboot terug hebben. Inmiddels staan er lange rijen toeristen verveeld en zweterig te wachten totdat zij op een boot naar de watervallen mogen. Op de wandeling van boot naar Billy lopen we even om, op zoek naar meneer Duschko. Die zou volgens de klusjeman van de camping de enige mecanicien zijn in het dorp en hij kan ons hopelijk helpen met de loszittende flap. Na wat rondvragen vinden we hem en hij maakt met handen en voeten duidelijk allang van de Volvo te weten. Hij maakt een klus af waar hij mee bezig is en zal zich eind van de ochtend bij Billy melden, denken we te begrijpen als we zijn Kroatische woorden goed begrijpen.

We gaan naar de camping, ruimen rustig op (wat een klotetent om terug in te vouwen!) Shit, wat is het warm hier… Ondertussen worden de kampeerplekken die niet bezte zijn door steeds meer toeristenauto’s gebruikt als parkeerplek terwijl ze de watervallen bezoeken en begrijpen we dat deze camping op meerdere inkomstenstromen drijft. En inderdaad, daar verschijnt om half twaalf meneer Duschko. Hij heeft in de tussentijd nog steeds geen woord Engels of Duits geleerd. Zonder iets uit te leggen legt hij een kleedje naast Billy en gaat met een accuboormachine en kabelbinders aan de slag. Tien minuten later is Billy weer als nieuw, geven we Duschko bij gebrek aan 100 Kuna een briefje van 20euro en kunnen we allemaal tevreden weer op weg.

In iets meer dan een uur rijden we naar Kožino, waar de Zweedse jongens gisteren al in een prettig apartement aan het strand zijn aangeland. We hebben er ook een appartement voor vannacht en trekken de middag met ze op. Het zijn prima jongens, achterin de 20, die weten te vertellen dat hun derde teamgenoot die van de wereld verdwenen leek nadat die met noodpaspoort niet op het juiste vliegtuig was gestapt weer thuisblijktte zijn. Maar dat betekent niet dat die inmiddels wil bellen met hen, vreemd. We eten die avond uitstekend met goede Kroatische wijn met zijn vieren en besluiten om morgen gezamenlijk naar Slovenië of misschien zelfs Oostenrijk te rijden.