Dag 14 Döbriach – Salzburg

Hej!

Dag 14 Döbriach – Salzburg

We ontbijten met onze Zweedse vrienden en rijden in de inmiddels bekende formatie achter elkaar aan naar Salzburg. We beginnen de reis met Nana Mouskouri’s ‘Gutenmorgen Sonnenschein’ en hebben er goede moed in vandaag. We rijden over binnenwegen, maar beide Volvo’s hebben het zwaar. De bergwegen waar we over rijden zijn mooi, maar vragen wel wat van de motor en van de remmen. Joost meent te voelen dat Billy moeite heeft voldoende vermogen te leveren, maar dat kan ook liggen aan de steile beklimmingen. Er komt echter bij dat we iets menen te ruiken en dat maakt wel een beetje zenuwachtig. Via de app stellen we voor om toch maar over de veel vlakkere snelweg verder te rijden en daar zijn de Zweden ook wel erg happig op. Bij de eerste stop ruiken we pas goed wat er aan de hand is: het is niet Billy, maar het zijn de remmen van de Zweden. Die zijn behoorlijk versleten en ze moeten er nog helemaal mee naar Jönköping. Dat is een reis die vanaf Salzburg nog zeker 14 uur duurt, als ze de veerboot in Rostock die elke twee uur afvaart op een gunstig moment bereiken.

We bereiken op deze manier Salzburg wel lekker op tijd en gaan lunchen in het centrum van de stad. Maar niet voordat we een behoorlijke tocht door de stad rijden op zoek naar een parkeerplaats. Er zijn wel garages, maar daar kunnen we vaak niet in, omdat we een kastje op het imperiaal hebben staan. Als het wat buiten de stad toch gelukt is lopen we terug de stad in. We maken nog een foto bij de Zweedse snoepwinkel en wandelen wat door de stad van Mozartkügeln, The Sound of Music en oneindige stromen toeristen. Na een lunch op het terras van het Elefantenhotel gaan we naar ons hotel en de Zweden – die te laat geboekt hadden om nog bij ons hotel te kunnen – rijden naar hun eigen hotel.

Hotel Lilenhof is blij als we uitleggen wat er vanavond aan de hand is in het Casino. Ze begrepen al niet waarom ze opeens volgeboekt waren op een woensdag in september. Het ene na het andere team land aan in dit hotel, waaronder een team dat wel hun bagage, maar niet meer hun auto mee heeft. Die staat inmiddels op een trailer richting huis, omdat ze honderden kilometrs hebben doorgereden met een defect en vervolgens hun motor finaal hebben laten overkoken. Volgens het techteam is het een wonder dat de auto niet in brand gevlogen is…

We kleden ons om in ons feesttenue, het thema vanavond is James Bond and the Orient Express. De Zweden komen langs ons hotel en gezamenlijk rijden we richting het Casino en over de finishlijn. Het is allemaal plastic-fanstastic-onzin natuurlijk, maar toch is het wel een heel feestelijk moment om na twee weken avontuur en maanden van voorbreiding nu redelijk ongedeerd het eind te hebben gehaald. Er wordt stevig geknuffeld met onze helden Klappi en Patrick die ons in Roemenië van een waarschijnlijk dood door beren hebben gered. We gaan met hen op de foto op het finishfotopodium, die door de slimmerds van de organisatie zo is neergezet dat de zon van achteren komt en je de gefotografeerden niet bepaald in het zonnetje zet, het zei zo… Het enige dat nu nog echt spannend is, is of wij of The Fat Panda’s de prijs voor best gepimpte auto zullen winnen. Zij hebben we een hele goede kans denken we…

Het feestje is tam, maar de locatie is wel heel erg mooi. We worden ontvangen met goede sekt en er worden continu kleine hamburgertjes en andere broodjes aangeboden. Het duurt behoorlijk lang voordat de eindceremonie begint, kennelijk heeft de organisatie met het Casino afgesproken om de feestgangers zich te laten vervelen in de hoop dat we ons laatste geld gaan vergokken hier. Dat doen we niet, we maken wel een rondje door het Casino, wat een hoerenkit! Vooral veel speelautomaten waarop vroegbejaarde heren en dames op gewicht het geld vergokken dat ze ook zouden kunnen gebruiken om een echt leven te leiden. De enige tafels die een beetje het Casino Royal van het thema gevoel geven staan er ongebruikt bij.

Dan begint om zeven uur dan toch de ceremonie. De prijs voor best gepimpte auto gaat inderdaad naar de Fat Panda’s, maar we worden wel speciaal besproken. Het techteam wordt geëerd om wat ze allemaal hebben gedaan voor alle teams en krijgt de ruimte om hun meest indrukwekkende oorlogsverhaal te delen. Het betekent dat we hier ten overstaan van iedereen nog eens stevig in het zonnetje gezet worden, met heel veel respect en waardering dat het ons is gelukt om weer aan te sluiten, nadat we eigenlijk al opgegeven waren. Dat is toch wel leuk. Ook wordt bekend gemaakt hoeveel geld er voor het goede doel is opgehaald: ruim €220.000. Daar zit de €3.500 bij die wij met dank aan jullie allemaal hebben opgehaald, maar ook €37.000 van één team en dat is toch wel erg indrukwekkend!

We brengen de rest van de avond door met napraten en borrelen met de teams waar we het meest mee om zijn gegaan. Om elf uur is het mooi geweest, we gaan naar het hotel: morgen moeten we nog een behoorlijk stuk rijden naar huis. We vonden het een prachtavontuur en zijn heel erg blij met alle steun, aandacht en liefde van al onze volgers de afgelopen tijd. Mede namens het Ronald McDonald Kinderfonds en de Mines Advisory Group: Dankjulliewel!