Dag 5: De hereniging met Billy

Hej!

Dag 5: De hereniging met Billy

In de blog van gisteren hebben we eigenlijk heel eenzijdig de dag beschreven van slechts tweederde van ons team. Joost en Maarten waren in Stei en brachten de dag in een bepaald soort ongemakkelijke leegte door, maar Billy heeft meer dan een dag en twee nachten op een behoorlijk anoniem bergbospad doorgebracht. Excuses aan onze volgers die meer geïnteresseerd zijn in het motorblok van ons Zweeds-Nederlandse driemanschap! We weten niet precies hoeveel beren en andere bezoekers Billy heeft gehad, maar we hebben wel een foto ontvangen van één van de andere rallyteams die op zondag zo onverstandig was om deze droge rivierbedding op te rijden. Met meer succes dan wij, dat dan weer wel…

Vandaag worden we herenigd! Joost en Maarten zitten om acht uur aan het ontbijt bij de vrouw en dochter van onze lachebekkende hotelbaas Mircea, terwijl we een onhandig gesprekje voeren met de Zwitserse en Oostenrijkse teams van een andere rally die gisterenavond laat hebben ingecheckt. Kort na het ontbijt wenkt Mircea ons en worden we gedropt bij de naastgelegen garage van vriend Ghizke. Hij komt zo bij ons, maar lijkt eerst nog bezig met een paar dozijn andere zaken die aangestuurd moeten worden. Hij lijkt rustig 12 man personeel te hebben rondlopen, hoewel we niet zeker weten of álle mensen die heel opzichtig bezig lijken te zijn zonder daadwerkelijk echt iets uit te voeren wel betaald worden.

We zien ondertussen wel dat Ghizke tussen de bedijven door af en toe bezig is om sleepmateriaal van de ene naar de andere terreinauto te verslepen. We hebben een aantal maal het idee te begrijpen welke twee auto’s mee gaan op de reddingsoperatie, maar moeten dat regelmatig bijstellen. Tegen tien uur is het eindelijk zo ver: opeens is er een oude Toyota Landcruiser die bestuurd wordt door een buitengewoon geharde, maar zeer goedlachse vriend van Ghizke met indrukwekkende littekens op zijn benen die de indruk wekken dat deze hobby-jager de sneeën zelf midden op de berg heeft gehecht na een gevecht met een wild zwijn. Maarten stapt in bij deze Sorin en Joost bij Ghizke, die een matgroen overgeverfde Landcruiser mee heeft voor dit avontuur. Beide auto’s lijken van voor de eeuwwisseling, maar wel behoorlijk serieuze terreinwagens.

Na het instappen blijkt het in beide auto’s een flagrante belediging om de gordel te gebruiken, dus dat laat je dan maar achterwege. Na 20 minuten slaan we linksaf de bergweg in, die we met een behoorlijke vaart weten op te rijden. Hoewel we elkaars taal niet spreken zit de stemming er goed in. Naarmate de bergweg vordert wordt het steiler, smaller en droge-rivierbedding-achtiger. Je vraagt je af wat ons bezield heeft, maar daar zullen we later genoeg op terug komen…

Nadat Google Maps ons nét is kwijt geraakt doemt Billy na ruim acht kilometer stenen stampen dan toch op. Stoffig, maar dapper heeft hij zich door de tijd in ballingschap heengeslagen. We laten de heren – die Ikea alleen van televisiereclame kennen -wat grappen en grollen zien die we hebben meegenomen. Vooral de plastic Vikinghelmen vallen in de smaak! Ook kijken ze onder de motorkap. Eerste conclusie: de motor lijkt prima, maar de versnellingsbak van de automaat is aan gort. Dat klinkt bemoedigend: een nieuwe versnellingsbak is in de basis makkelijker te vervangen dan een hele motor.

Sorin passeert Billy door met zijn Landcruiser over een paar jonge bomen heen te rijden en dan wordt onze Zweedse held aan de sleepkabel gehangen, kruipt Ghizke achter het stuur en rijden de twee mannen weg verder de berg op om een plek te vinden om Billy te kunnen keren. Joost en Maarten blijven minutenlang alleen achter en controleren na een tijdje toch maar even snel of de groene Landcruiser die er nog wel is de sleutels nog wel in het contact heeft…

Billy komt alleen terug met Ghizke aan het stuur. Zonder sleepkabel, met gebruik van de zwaartekracht gaat hij naar beneden. Joost stapt in de groene Landcruiser en rijdt voorop, Maarten stapt in als passagier bij Billy met Ghizke als bestuurder en Sorin lijkt onder dat af te stemmen even rustig een goede plek te gaan zoeken om volgende keer op wilde zwijnen te gaan jagen. Ghizke stuurt Billy behoorlijk vlot op de zwaartekracht naar beneden, waardoor Joost best moet doorrijden in de Landcruiser. Van de ruim acht kilometer gaat bijna alles omlaag. Slechts drie keer moet Joost stoppen om een paar meter te slepen om weer op gang te komen. Driekwartier na vertrek zijn we alweer bij de garage. Vergelijk: in het donker hebben we daar met het Tecteam ruim twee uur over gedaan.

Nadat Ghizke eerst weer even de rest van zijn bedrijf moest aansturen wordt Billy op de brug gezet. De voorlopige conclusie op de berg wordt bevestigd: motor doet het prima, transmissie is niet te repareren. als er een vervangende transmissie gevonden wordt, kan die in één tot twee uur gemonteerd worden, maar die moet wel eerst gevonden. Ghizke kruipt achter zijn laptop. Wij wachten. En wachten nog een tijdje. Één van ons gaat even terug naar het hotel om een telefoonlader te halen. Na terugkomst gaat de andere ook even naar het hotel om daarna terug te komen. Uiteindelijk komt Ghizke met het resultaat van de zoektocht: in heel Roemenië lijkt geen passende transmissie te vinden te zijn. Alternatief is dat we morgen kijken voor nieuw aanbod hier en dan de dag erna weer, etcetera. Maar of dat lukt is de vraag. Dit soort oude auto’s bereikt inmiddels de Roemeense markt niet meer, ze blijven bij liefhebbers. Kortom: we gaan zoeken op ineternet om een transmissie te vinden in een ander deel van Europa en leren in korte tijd heel wat over Volvo transmissies. Joost is lid van een Facebookgroep voor Volvo 240 onderdelen en binnen een kwartier reageren er 23 mensen. Onder hen John uit Metelen, Duitsland. Er is een transmissie die past en we kunnen die kopen. Nu is het zaak uit te vinden hoe die hier kan komen. We bellen allerlei transportbedrijven in de omgeving van Metelen, zoeken ons rot en uiteindelijk lukt het om John zo ver te krijgen vlak voor 19.00u de transmissie in Bad Bentheim af te geven, waar die vervoerd kan worden naar Stei. Verwachte duur: twee dagen.

Kortom: de oplossing is nabij. We hopen dat het onderdeel woensdag eind van de dag hier is en dat we dan donderdag eind van de ochtend weg kunnen rijden met Billy. Dat zou betekenen dat we met flink doorrijden op tijd kunnen zijn voor de tweede reünie van alle teams in Montenegro. Dat stemt positief en we hebben wat tijd te doden tot het zo ver is. Morgen gaan we een auto huren en halen we de gemiste Transfaragarasan pas in! (Die is gelukkig is geasfalteerd)