Dag 6: Transfagawattes?

Hej!

Dag 6: Transfagawattes?

Wederom zitten we om 8 uur aan het ontbijt van het JRB Hotel te Stei, Roemenië. Verschil met gisteren en eergisteren is dat we nu ingepakt hebben. We nemen voor twee dagen spullen mee, de rest blijft in Billy achter. Vandaag checken we uit, we zullen woensdag weer terug zijn. Bestemming: één van de mooiste bergpassen ter wereld: de Transfăgărășan. Het lukt nog niet zo goed om dat in een keer goed uit te spreken, daarom plannen we om hem vandaag en morgen maar twee keer te gaan rijden. Dat zal ons leren…

Het goede nieuws is dat de transmissie volgens de track and trace website al in Roemenië is. Om 08.49u lokale tijd is het pakket ingescand en ingeklaard in Ghiroda, vlakbij Timisoara, hier minder dan drie uur rijden vandaan. We weten niet wanneer het doorreist naar Stei, maar het is al best dichtbij en dat hadden we ons niet kunnen voorstellen gisterenavond. Ruim op tijd verschijnt een vriend van garagehouder Ghizke, onze chauffeur Adrian. Hij brengt ons vandaag naar Deva, waar we een huurauto hebben gereserveerd. Eerst moeten we van Adrian nog even met Ghizke praten. Hij wil weten of er ook een koppelstuk bij de transmissie zit. We moeten het antwoord schuldig blijven, we kunnen er niets meer aan veranderen, het is immers al onderweg. Nadat we vertellen dat het vast goed komt en het onderdeel bovendien inmiddels al een eind onderweg is reageert het verzamelde bedrijf van Ghizke vrolijk. Joost checkt toch nog even via Whatsapp bij de verkoper. Er is een sensor bij en het is precies dezelfde transmissie als er in zat. Het zou gewoon moeten passen dus!

Kortom: we gaan op weg, Adrian doet zijn best om Frans, Engels en Duits te spreken, maar blijkt eigenlijk alleen Roemeens te kunnen. De sfeer in de auto is goed, mede omdat we alledrie prima stil zijn. Af en toe roept Adrian iets joviaals over iets dat we passeren en daar reageren we met groot enthousiasme op. We zijn toch vrienden deze ochtend… De weg naar Deva is niet heel slecht als we het vergelijken met sommige wegen die we kennen, maar er zijn wel wat werkzaamheden en wat redenen voor werkzaamheden op stukken die nog niet aangepakt zijn. We doen zo’n twee-en-een-half uur over het stuk van 102 kilometer en moeten in de stad Adrian overtuigen dat Google Maps volgen een betere optie is dan de weg vragen aan onbekenden.

Eenmaal bij Rent a Car Deva is het even zoeken. Het vervallen kantoorpand waar dit bedrijfje kantoor houdt had zo een locatie van Wie is de Mol kunnen zijn. Een vervallen gebouw, een vrij potige dame van middelbare leeftijd in een smurfenblauw t-shirt met de tekst ‘Security’ erop houdt de wacht naast de lift en belt na wat onverstaanbaar snauwen uiteindelijk met de vertegenwoordiger van de verhuurmaatschappij. Hij zal er met een paar minuten zijn en samen gaan we met een lift, waar geen twee kratten bier naast elkaar zouden passen, naar de vijfde verdieping. In de gang huren allerlei micro-ondernemers blijkbaar een kamertje. In een kantoortje ter grootte van een Nederlandse lift wordt de administratie afgehandeld en twintig minuten later hebben we een auto. We laden onze spullen over van de ene naar de andere auto en betalen Adrian.

De reis naar de pas gaat zeer voorspoedig. Alles wat ons beloofd was over de Transfăgărășan blijkt waar. Wat een prachtig uitzicht is het van beneden op de berg waar de pas overheen kronkelt! Wat is het mooi om af en toe te stoppen, uit te stappen en terug te kijken wat je al afgelegd hebt! Wat een feest om hier te rijden! Hoewel er auto’s en motoren uit allerlei delen van Europa rijden (we zien een Ukraïner, een Spanjaard, Britten, Belgen, Duitsers en uiteraard Nederlanders) is het minder druk dan we hadden gevreesd. We laten ons bovenop fotograferen met de huurauto, maar dan met het Expeditkastje met Billy’s rallynummers op het dak om zo toch nog punten voor de rally te verzamelen. Genieten!

De weg naar beneden aan de andere kant is al net zo mooi. In de afdaling weet Joost nog net de wieldop te ontwijken die de Dacia Logan die voor ons uitrijdt in een bocht verliest. We proberen zijn aandacht te trekken, maar de claxon van deze Ford Focus (220.000km op de teller) doet het niet. Net als de cruise control overigens, we denken dat dit stuur niet origineel is…

We rijden verder richting ons hotel en tien minuten voor aankomst roept Joost opeens ‘beer’. Er staat een aantal auto’s onhandig geparkeert in een bocht van de weg en dat blijkt te zijn omdat daar op zijn gemak een echte beer zit te poseren voor de camera’s. We hadden op de Whatsapp groep al gezien dat heel wat teams die hier eerder langs waren gekomen beren hadden gezien, maar toch wel heel leuk om er zelf ook live één te kunnen zien! Overigens blijken beren wel een probleem te zijn hier: het worden er meer en ze vallen soms mensen aan. We zijn met terugwerkende kracht extra blij dat we een paar nachten geleden niet in het bos hoefden te slapen dankzij onze vrienden-voor-het-leven Klappi en Patrick van het Tecteam. Die blijken overigens al enkele uren op ons gewacht te hebben in het hotel waar we vannacht slapen. We wisten dat ze in de buurt waren, maar pas als we ze zien blijkt dat ze alleen op ons aan het wachten zijn om de komende dagen te overleggen. Ze zijn inmiddels zo ver achter de meeste teams geraakt dat ze net als wij een stuk moeten afsnijden om in Montenegro weer bij de grote groep aan te sluiten op vrijdag. Ze stemmen graag met ons af om samen op te rijden en hebben een plan. Wij gaan morgen terug naar JRB Hotel waar we Billy zullen treffen. Zij gaan vanavond en morgen nog een paar teams helpen die ook niet al te ver zijn nog en voegen zich dan bij ons en bij een team dat mogelijk naar dezelfde garage gaat waar Billy nog is. We kunnen dan donderdag en vrijdag de oversteek maken met de auto van het Tecteam en twee auto’s die problemen hebben gehad om samen op de tweede party aan te komen. Wat lief en dierbaar dat ze op ons hebben gewacht hier! Het blijkt toch wel een mooie band die we met dit onwaarschijnlijke tweetal hebben opgebouwd. We huggen als ze afscheid nemen want ze moeten door om andere teams te helpen en moeten bovendien een plek vinden om een kleine reparatie te doen aan hun eigen 4×4.

Voor ons rest een behoorlijk relaxte avond in een luxe toeristenhotel dat weliswaar wat gedateerd is, maar van alle gemakken is voorzien. Vanavond eten we à la carte met een degelijk glas wijn, dat is ook wel weer eens fijn. Morgenochtend vroeg op om voor de toeristen uit over de pas terug te rijden! En dan zien of Billy al gefixed is…