Dag 7: Back at the JRB Hotel

Hej!

Dag 7: Back at the JRB Hotel

De start van de dag in Hotel Valea Cu Petri aan een prachtig meer onder de Transfăgărășan pas is net zo voorspoedig als teleurstellend. We wilden om kwart over zeven aan het ontbijt zitten, zodat we om kwart voor acht weg kunnen gaan. Helaas: niets of niemand lijkt hier voor acht uur iets te willen doen. Zowel receptie als ontbijtzaal starten pas om acht uur. We slaan het ontbijt over en laten de chagrijnige receptiedame wakker maken door een ongelukkige collega die midden in de nacht per ongeluk naar het toilet ging. Daar wordt de gewekte receptietrut niet geheel gelukkig van, maar we troosten ons in de gedachte dat ze dat waarschijnlijk toch al niet was. Vervelend is wel dat met een kaart betalen ook niet lukt voordat alles is opgestart, waardoor we een groot gat in onze Roemeense Lei moeten slaan, die eigenlijk bedoeld waren om de garage te kunnen betalen. Na een cashbetaling met een fooi van ongeveer 2 euro en een overdreven vriendelijke noot kan er bij de slaperige ontvangstdame toch een zuinige glimlach af.

Tien voor acht zitten we in de auto terug over de Transfăgărășan pas. Nu we de tweede keer de oversteek maken wil het al bijna lukken die naam zo goed als foutloos uit te spreken. Het is nog superrustig op de weg, hoewel er ook al een hele dappere caravaneigenaar de pas over wil die er een eigen, zeer bescheiden tempo op nahoudt. We genieten ook deze kant op waanzinnig van de prachtige pas, zien dat de kabelbaan nog niet gaat, hoe de zon steeds hoger boven de pas kruipt en hoe de toeristenwinkeltjes onder en boven de pas nog maar heel langzaam aan het opstarten zijn. We kopen hier een aantal mooie souvenirs voor onze landensponsors van de landen die we door de pech met Billy helaas niet zullen kunnen bezoeken.

We gaan terug naar Billy. Het is nog best een stuk rijden terug naar Stei, maar we willen er eigenlijk wel op tijd zijn. We zijn namelijk stikbenieuwd of het pakket met de transmissie al bezorgd is of dat die pas vanavond laat of zelfs later zal arriveren. Het laatste bericht van UPS is dat het gisteren om 08.49u in Roemenië ie garriveerd en Deutsche Post voorspelde bezorging gisteren, maar UPS voorspelde het vandaag voor eind van de dag. We zijn ondertussen nergens zeker van. De weg russen Deva en Stei is voor een goot deel erg slecht en onderbroken door werkzaamheden waardoor je lang wacht op een rood stoplicht voor het plaatselijke eenrichtingsverkeer. Maar: we hebben vaak direct groen en dat scheelt in de tijd. We zijn rond kwart voor twee in Stei en zien dat Billy nog niet van zijn plek is. Dat is jammer, maar hoeft nog niks te betekenen. In het hotel worden we vrolijk begroet door de dochter van Mircea, die de receptie vanmiddag op haar karakteriestiek stevige manier bemant. Ze weet te vertellen dat het pakket minder dan een half uur geleden is bezorgd en bij de garage hiernaast is. Dat is goed nieuws!

We gaan dus maar eens op bezoek bij de buren en zien het pakket daar inderdaad snel liggen. Blijdschap vervult ons hart en ondertussen krijgen we de ontvangstverwittiging van UPS per mail binnen, zo recent is het nog. Maar nu is de vraag hoe snel het de ploeg lukt om er mee aan het werk te gaan. Het is rustig hier, lunchpauze denken we. We zien Ghizke zelf niet en komen iets later nog wel even terug. Terug in het hotel besluiten we dat het waarschijnlijk verstandig is om maar wel een kamer te boeken voor vannacht. Dat blijkt later wel wijs.

Nadat we Ghizke zijn souvenir-magneet van de Transfăgărășan hebben gegeven blijft Joost in het hotel, terwijl Maarten op zoek gaat maar een printshop. We hebben goede hoop dat we weer bij de rest van de rally belanden en hebben bovendien veel contact met onze redders-van-de-berg Klappi en Patrick. Het lijkt ons daarom leuk om straks als we elkaar weer zien (we hopen echt dat dat lukt op de tweede party in Montenegro) een groepsfoto op Billy te kunnen plakken van ons met hoteleigenaar Mircea en ons reddingsteam (Klappi en Patrick). Maar waar vind je een copyshop in een oord als dit waar eigenlijk niks is? Op Google Maps lijkt er een printshop te zijn, maar dat blijkt een woonhuis te zijn. Bij het binnenlopen van het gemeentehuis lukt het een gesprekje aan te knopen en via een goed Duits sprekende medewewerker die gisteren nog het kerverse toeristeninformatiepunt ter groote van zo’n 5m2 heeft geopend lukt het. Deze Ludwig (Ludowice, maar hij heeft in Oostenrijk gewoond) vertelt wat graag over Stei en het gebied eromheen en oefent zijn pitch. Ondertussen print de secretaresse van de burgemeester de foto uit die is gemaild en we krijgen er een mooi plastic hoesje omheen. Van geld willen Ludwig en Maria niet weten, maar als je ooit terugkomt in de buurt moet je dag komen zeggen! De belofte is even gemeend als obligaat, maar we hebben wel een geprintte foto om op de voorklep van Billy te ducktapen voordat we de rest van de rally weer tegenkomen!

Terug in het hotel worden we toch zenuwwachtig. Billy staat nog steeds waar hij dagen staat. Gaan ze wel aan het werk? We lopen toch maar even langs. De vrouw van Ghizke zit aan het directeursbureau. Ze begrijpt de zorgen, maar geeft ook aan dat het druk is. Ze spreekt duidelijk veel beter Engels dan Ghizke zelf, maar niet zo goed dat een hele zin lukt. Met handen, voeten en Google Translate lukt communiceren met haar best goed. We geven aan dat we toch wel heel erg hopen om vrijdag in Montenegro te kunnen zijn. Ze lijkt te sympathiseren, maar weet natuurlijk ook niet hoe ze alles kan veranderen. Het is duidelijk erg druk in de garage vandaag. Ze loopt een paar keer naar Ghizke toe en steeds reageert die ook wel sympathiek, maar ook moedeloos. Hij weet ook niet goed waar hij de tijd vandaan moet halen. We leren bovendien dat het niet 1 tot 2 uur zal kosten, maar 4 tot 5 uur. Dat betekent dat we nu wel zeker weten dat Billy vandaag niet klaar zal zijn en we morgenochtend dus niet al vroeg kunnen vertrekken. Dat valt toch even tegen. We hebben alles gedaan wat we konden, er is nu een onderdeel hier binnen anderhalve dag, maar toch zijn we overgeleverd aan een tempo waar we geen invloed op hebben. We hebben er wel begrip voor, maar toch…

Om tien over zes, als wij rustig de borrel beginnen, gebeurt het opeens! Billy wordt weggesleept naar de buren. Vanaf het balkon horen we de geluiden in de werkplaats. We weten niet precies wat er gebeurt, maar als we later aan tafel zitten begrijpen we van hotelbaas Mircea dat vanavond de oude transmissie is verwijderd en morgen de nieuwe wordt gemonteerd. Dat zou misschien dan wel in één tot twee uur mogelijk zijn, stellen we ons voor. We houden dus stiekem hoop dat we voor de lunch alsnog op pad kunnen. Ondertussen slaapt Billy vannacht overdekt en wij ook…