Dag 8: Back on track!!!

Hej!

Dag 8: Back on track!!!

e dag begin kalm. Vanaf het balkon zien we om tien voor acht dat het hek naar de garage hiernaast open gaat. Het werk aan Billy gaat verder! Hotelbaas Mircea gaat onrustig poslhoogte nemen, zien we. Wij gaan rustig aan naar beneden om voor de vierde keer te ontbijten in zijn JRB Hotel te Stei.

We horen kerkklokken. We weten niet wat en hoe, maar misschien is er een huwelijk in het dorp vandaag. Iets later komt Mircea aan. Hij geeft ons allebei een visitekaartje en neemt amicaal afscheid, omdat hij verwacht ons niet meer te zien. Als we ooit weer in Roemenië zijn moeten we beloven te bellen. Het ziet er steeds meer naar uit dat het echt gaat lukken om vandaag te vertrekken!

Als we straks op weg gaan dan moeten we nog helemaal naar Deva om de huurauto terug te brengen, maar dat is dan maar zo. We zullen waar mogelijk snelwegen gebruiken om Montenegro zo snel mogelijk te bereiken. Dat betekent dan wel dat we voor Billy een Roemeens vignet nodig hebben dat eerder nog niet hoefde, omdat we voor de rally alleen binnenwegen mogen gebruiken. Maarten loopt het dorp in om bij het postkantoor te kijken of we dat kunnen bemachtigen. Dat betekent langs de garage lopen en dat biedt dan weer een goede kans om even met eigen ogen te kijken hoe het Zweedse lid van ons team er bij staat vanochtend. Hij blijkt vannacht in een hoogslaper te hebben doorgebracht en onder hem liggen twee identiek ogende versnellingsbakken. Er is even niemand aan het werk, maar een praatje met mevrouw Ghizke leert dat men er wel vertrouwen in heeft hier.

Het gehele postkantoortje van Stei zou in een gemiddelde kleedkamer van een Nederlands gemeentezwembad makkelijk passen. Er zit een Roemeen achter de balie die zelf wel wat moeite zou hebben om zich om te draaien in een telefooncel, maar die allervriendelijkst is. De administratieve handeling duurt tien minuten, maar verloopt heel eenvoudig. Het vignet is zeven dagen geldig en kost veertien lei, ongeveer drie euro. Na wat energiedrank te hebben gekocht gaat de wandeling weer terug langs de garage en daar geeft Ghizke aan dat we maar rustig moeten wachten tot ze iets laten weten. De jongen die aan Billy zelf werkt schat het in op nog twee uurtjes.

Kortom, we wachten nog even op onze kamer en zien dat Ikea Nederland een foto van Billy op hun Instagram-account heeft geplaatst. Aan het eind van de dag heeft de foto van Billy al zo’n 1700 likes. Hiermee hebben we gelijk de rally-opdracht voltooid om in het nieuws te komen! Als het inmiddels 12 uur ‘s middags is geweest (en de twee uur ruim vestreken zijn) loopt Maarten maar eens naar de bakker voor wat broodjes voor onderweg. Op de terugweg toch even zwaaien naar de vrienden van de garage. Nog wel een uurtje gebaart de jonge mechanicien. We wachten rustig verder en peuzelen in onze verweerde leren schommelstoelen op het balkon een vrij flinke cholocadecroissant weg.

En dan. Opeens. Als we net niet meer bezig zijn om bij elke auto te kijken die we het grind van het tankstation op horen komen. Dan opeens… Billy!

Ghizke stuurt een triomfantelijke ronde voor het hotel langs en zwaait uit het raam alsof hij net zelfstandig het winnende doelpunt in de finale van het wereldkamoioenschap voetbal heeft gemaakt. “Hij doet het!” Joost zijn stem slaat er van over en dat staat mooi op de film die we aan de thuisblijvers sturen via Whatsapp. Wat heerlijk hoe er door zoveel mensen met Billy en met ons wordt meegeleefd! In de kale eenzaamheid van het van desolate Stei is dat hartverwarmend. Ook bij 34 graden Celcius…

We smijten snel onze laatste spullen bij elkaar en nemen alle bagage mee naar beneden. Ondertussen maakt Ghizke snel de rekening op en die betalen we met genoegen. We hadden over de knokkels zitten rekenen wat ze ons zouden kunnen gaan vragen hiervoor. Ze zitten in feite in een machtspositie: we kunnen moeilijk nee zeggen. Maar het voelt goed bij deze lieve mensen en we worden niet teleursgesteld: er komt een heel net bedrag uit en we besluiten een mooie fooi te geven. We doen een snelle knuffel en blijven vrienden voor het leven. En dan is het echt tijd om te gaan!

Maarten stapt in de huurauto, Joost in Billy en in een triomfstoet-van-twee-auto’s rijden we naar Deva, waar de huurauto ingeleverd wordt. Dat gaat verbazend snel, zodat we uiteindelijk rond 16.00u de stad uitrijden terwijl we Rick Astley’s Never Gonna Give You Up meezingen. Nog 14 uur rijden naar de feestlocatie in Montenegro, als alles meezit natuurlijk. Hoewel we de eerste paar uur prima doorrijden op navigatie van Google Maps worden we bij Reșița opeens een heel smal, stijl en raar weggetje ingestuurd. Dat kan niet kloppen… We besluiten Google te overrulen en kiezen een andere weg, die uiteindelijk door een zeer bergachtig nationaal park blijkt te leiden en 40 minuten extra reistijd kost. We rijden al een tijdje door het donker als we de grens met Servië bereiken. Het is niet alleen maar leuk door het donker rijden en daar komt een behoorlijke domper bij, omdat beide grenscontroles wat extra tijd aan ons beluiten te besteden. De Roemeense grensbewaking runt onze paspoorten door de scan, willen de autodocumentatie zien en vraagt zowel zelf als via een ‘burger die toevallig op bezoek is’ wat we in Roemenië hebben gedaan en waar we nu naar toe gaan. Hij spreekt Duits en we lichten het hele verhaal over de reparatie toe. We mogen door richting Servië.

Bij de Servische grenspost zal het wat langer duren. Ook daar willen ze meer weten, we moeten aan de kant en vertellen van de rally via de sticker met de route op de voorklep van Billy. Van de vier mannen besluiten er drie al snel dat ons verhaal duidelijk en plausibel is. Ze gaan binnen tv kijken. Maar één kerel – die geen woord Engels of Duits spreekt – heeft bedacht dat we drugs aan boord moéten hebben, we zijn immers Nederlanders. Alles wil hij bekijken. Tassen moeten eruit en open, ons Ikea kastje achter in Billy moet eruit gehaald en de mandjes worden doorgespit. Hij haalt het dashboardkastje leeg en wil het kauwgompotje open zien, bekijkt elk Smintje individueel en laat ons nog maar weer eens een keer een deur open trekken en er iets uit halen. Ruim een half uur zijn we bezig en als we eenmaal weer door mogen is het tien uur en zijn we eigenlijk wel klaar met deze dag. Na een kwartier is een stadje met een aantal hotels en we kiezen er één aan het eind van het dorp uit waar Billy veilig lijkt te kunnen staan. Hotelbaas Dragan heet ons welkom en met schamele vertaling van één van de andere gasten die ongeveer elf woorden Engels spreekt maken we duidelijk dat we graag een kamer hebben en morgen weer heel vroeg doorgaan. voor €22 krijgen we de kamer en twee bier. Op ons balkonnetje drinken we het biertje en dan gaan we lekker slapen! Morgen nog een kleine negen uur rijden. Vroeg op weg en dan zijn we als het goed gaat weer echt terug in de rally!