Dag 9 Die Anschluss

Hej!

Dag 9 Die Anschluss

Bij de aflevering van vandaag zou je de stem van Martine van Os kunnen indenken “Vandaag heeft de groep een reidsdag op het programma. Iedereen is al vroeg wakker.” Vlak voor zes uur ‘s ochtends nemen we afscheid van Dragan die speciaal voor ons is opgestaan om het hek open te maken.

Van begin af aan schieten we lekker op. Met Jungle Boek’s “Als je van beren leren kan” denken we nog even terug aan de beren in Roemenië. We kopen iets na zeven uur koffie en broodjes in een armoedig dorpje waarvan we niet eens ons best doen om de naam ervan te onthouden. Doordat internet hier heel duur is op de telefoon hebben we toch een andere reisdag dan normaal. Zo zie je nog eens iets van de omgeving…

Het landschap waar we doorheen rijden is fantastich mooi. Het roadtrip gevoeld is zo wel heel lekker! Vooral de laatste zestig kilometer door Servië zijn adembenemend mooi. Rotspartijen, riviertjes, tunnels, bruggetjes. We komen er allemaal langs en we genieten ontzettend. We rijden tientallen kilometers langs de grens met Montenegro voordat we die eindelijk over kunnen steken. De Servische grenspost gaat behoorlijk soepel. er staan drie auto’s voor ons, allen Serven. Als we aan de beurt zijn worden de paspoorten gecontroleerd en de kentekenkaart van de auto bekeken. Niets aan de hand, we krijgen stempels en mogen door. Dan verwachten we de Montenegrijnse grenspost, maar die komt nog niet. Pas zes kilometer verder is de douane van Montenegro. Maar ook daar geen problemen. Onze auto wordt wel met een half oog bekeken: “Camping, yes?” Hoewel het als een uitnodiging klonk voor een leuk weekendje met de vriendelijke man, maar denken dat hij daarmee bedoelt te vragen of wij gaan kamperen. We antwoorden de quizvraag met “Da” en winnen twee paspoorten en vrije doorgang. Onze reis in Montenegro kan beginnen.

Nadat we bij het eerste winkeltje koud drinken van onze laatste dinars kopen en bovendien een simkaart voor toeristeninternet op de kop tikken gaat de reis door het waanzinnige landschap verder. De wegen zijn ontzettend goed. Ze kronkelen over, onder en door de rotsachtige bergen heen en overal is het diep groen. We kunnen met geen pen beschrijven hoe mooi dit landschap is. Montengro moet eenvoudigweg het mooiste land ter wereld zijn om auto te rijden!

Toentallen kilometers blijven de wegen zo fantastisch, totdat we laatse 17 minuten door Google Maps van een zandweggetje worden afgestuurd dat één auto en een geit breed is. Twijfel slaat toe, herinneringen aan het Berenbos komen omhoog. Maar er lijkt geen alternatief en we voelen ons gesteund door het feit dat er toch echt een wegwijzer naar het dorpje waar we kamperen vannacht deze kant op wees. Met haarspeldbochten zakken we af en het onvermijdelijke gebeurt: een tegenligger In een haarspeldbocht steken beide auto’s een aantal keer heen en weer om te passeren en zo komen we beneden aan. De bestemming is daar!

Juichend rijden we het terrein op waar vandaag alle teams van de rally zullen kamperen. Patrick van het techteam, dat zich inmiddels het ‘search and rescueteam’ heeft gedoopt, komt met twee koude bier in zijn handen op ons afgerend. Knuffels van hem en Klappi, applaus van andere teams en talloze teams die even langs komen om omze orlogsverhalen aan te horen. Wat is het goed weer terug in de rally te zijn! We drinken bier en flagpunch, zetten onze tentjes op en drinken nog wat bier en dan ook nog maar wat flagpunch met weer andere teams die op de terugkomst van Billy willen proosten. We zien dat Vespa-Toni er nog steeds bij is. Deze held legt de hele rally af op een rood Vespa-scootertje en zit soms 14 uur op een dag op dat ding om zijn volgende avondbestemming te halen. We spreken de Zweedse jongens die inmiddels nog maar met zijn tweeën zijn, omdat de derde jongen een verlopen paspoort had en na illegaal Roemenië binnengegaan te zijn heeft hij een noodpaspoort gekregen bij de Zweedse ambassade waarmee hij uit Boekarest naar huis zou vliegen. Dat heeft hij echter niet gedaan en nu is hij al dagen kwijt. Bijzonder, net zoals hun auto die inmiddels van dakkoffer en grill is ontdaan omdat de themostaat de auto niet meer gekoeld houdt. Ook leuk om onze Nederlandse vrienden uit Veenendaal weer te zien, die we voor het laatst zagen toen Billy gestrand was in het bos. Ze hadden niet verwacht dat we weer terug in de rally zouden komen en we staan naast hen. Bert vertelt dat hij helaas de rally moet verlaten, zijn opa is overleden en hij vliegt overmorgen uit Dubrovnik naar huis. We zullen Michel daarna weer ontmoeten en trekken misschien wel samen op door Kroatië.

Het is leuk om op het feest hier te zijn. We eten van de prima Balkan grill die door de organisatie is geregeld en hebben het goed. En we zijn kapot: met een biertje op en een dag die al om vijf uur begon zien we het einde van het feest niet. Morgen Sarajevo!